De naam Argus is een populaire naam.
Zo is er in Brugge iemand die zijn huis er mee verfraaid heeft en een brouwer zijn bier.

En de keren dat op internet de naam Argus voorkomt zijn talrijk. Bijvoorbeeld www.argus-online.nl/ een website met cartoons.
Stichting Argus www.stichtingargus.nl is een onafhankelijk onderzoeksinstituut naar politieke, economische, religieuze en maatschappelijke (machts-)structuren.
En zeer toepasselijk: Politie Honden Vereniging Argus is een door de Koninklijke Nederlandse Politiehond Vereniging (KNVP) erkende vereniging, www.phv-argus.nl.

Op vakantie met Argus naar Frankrijk Argus mocht Frankrijk alleen in als hij op tijd een injectie tegen hondsdolheid had gekregen. Dus op naar de dierenarts die hem in juni de vaccinatie gaf met certificaat, zodat hij in juli 1998 Frankrijk in mocht en, ook niet onbelangrijk, weer terug Nederland in. Onderweg naar Frankrijk had hij het bijzonder naar zijn zin, hij keek zijn ogen uit en werd op tijd uitgelaten. Aangekomen in het appartement in Miramar ging hij direct rondsnuffelen. We hielden hem wel aan de lijn en dat was maar goed ook bleek later. We hoorden al een paar avonden achter elkaar geritsel in het achterste gedeelte van de tuin, maar schonken er niet veel aandacht aan. Tot op een keer het geluid luider werd en tot in de tuin doordrong. Na het gordijn weggeschoven te hebben zagen we iets bewegen maar konden niet goed zien wat. Fazanten? of een andere lokale vogelsoort? We merkten wel dat Argus erg onrustig werd en besloten de deur open te maken en met een zaklantaarn te kijken. Tot onze stomme verbazing liepen er jonge wilde varkentjes in de tuin. Argus vond het prachtig en ging er Als God in Frankrijk Hallo, hoe maakt u het? met gespitste oren naar toe. Gelukkig blafte Argus bijna nooit zodat de beestjes niet wegliepen. Ze waren niet bang en eentje kwam zelfs naar Argus toe. In onze tuin vielen er noten uit de boom die ze erg lekker vinden. Later bleek dat de zwijntjes met hun moeder alle appartementen afliepen op zoek naar voedsel. Ook bij het restaurant in de buurt waar we zaten te eten kwamen ze kijken, waarna de kok er met zijn mes achteraan ging ... Na al die mooie jaren begon hij na zijn veertiende verjaardag te sukkelen met zijn gezondheid. Hij sleepte met zijn achterpoten over de grond, was al jaren steeds grijzer geworden en at op een gegeven ogenblik zijn voer niet meer. In overleg met de dierenarts werd besloten hem in te laten slapen. Gelukkig kon dat bij mij thuis zodat we waardig afscheid van hem namen.

Photographs and text J.M.Posthumus
E-mail: Hans Posthumus