advertenties


Nieuws
Posthumus in het nieuws




Actueel nieuws
 

April / Mei 2006
Lesgeven zonder tafels en stoelen
Door Chris Boerman, www.bndestem.nl/roosendaal.

Zaterdag 1 april 2006 - Als wereldverbeteraars zien ze zichzelf niet. Toch hopen de pabo-studentes Meta en Bianca Posthumus een steentje te kunnen bijdragen aan het onderwijs in Ethiopië. De zussen vertrekken 24 april met nog twee medestudenten voor dertien dagen naar het Afrikaanse land. „Wat hier gewoon is, is voor hen zo iets dankbaars.“
RUCPHEN - Pas op latere leeftijd ontdekten ze hun voorliefde voor het onderwijs. Door het volgen van een deeltijdstudie aan de pabo in Breda hopen ze alsnog in te kunnen stromen. Inmiddels zitten ze in het derde jaar en hebben ze nog geen moment spijt gehad van hun keuze.
De reis naar het buitenland is een keuzeonderdeel van hun studie. In totaal vertrekken zestig studenten uit heel Nederland naar het land in de hoorn van Afrika. Daar bezoeken zij onderwijsprojecten, hebben ze contact met plaatselijke pabo-studenten en geven zelf les.
Die kans konden de zussen naar eigen zeggen niet voorbij laten gaan. „Als je eenmaal in het onderwijs werkt, kan het niet meer“, vertelt Meta.Ze zijn druk bezig met de voorbereiding op hun reis. Het cultuurverschil tussen Nederland en Ethiopië is enorm, beseffen ze. „Het is gebruikelijk dat vrouwen bedekt gekleed zijn en een horloge kun je maar beter weglaten“, legt Meta uit. Dat ze voor de hele reis maar vijftig euro zakgeld te besteden hebben doet ze nog wat onwerkelijk aan.
Timide
Maar niet alleen de persoonlijke omstandigheden zijn onvergelijkbaar met Nederland. Het verschil in onderwijs is ook groot. „Daar zitten ze vaak met 75 kinderen in een lokaaltje. Zonder tafels, met het werk op schoot“, beschrijft Bianca. „De kinderen zijn heel timide. Vrijblijvend zijn werkt niet. Als je geen gerichte vragen stelt, reageren ze niet.“
De zussen denken niet alleen een enorme schat aan ervaring op te doen, met de uitwisseling steunen ze ook een goed doel. Het project wordt begeleid door stichting Edukans, een organisatie die zich inzet voor onderwijs in ontwikkelingslanden. Om deel te nemen moeten de pabo-studenten een bedrag van minstens duizend euro per persoon inzamelen. Bianca en Meta zijn met hun twee reisgenoten al druk bezig met het organiseren van diverse acties om het gewenste bedrag op te halen.
„We willen een eindfeest organiseren voor deeltijdstudenten van onze studie. De opbrengst daarvan kunnen we goed gebruiken.“
Verder denken ze aan een sponsorloop op de scholen van de Professor Gielenstichting en een „We willen de uitdaging aangaan met onze familie en vrienden. Op de Grote Markt in Breda zullen we proberen acht uur lang te zwijgen. Als we slagen in onze uitdaging zullen ze ons sponsoren“, zegt Meta.
Zenuwachtig zijn ze niet. De zussen kijken juist uit naar de indrukken die ze op zullen doen. Bianca: „Na zo’n reis kijk je anders tegen dingen aan. Het is op ons pad gekomen maar we willen graag iets voor kinderen betekenen. Hier ook. Maar dat houdt niet op bij de grens.“


Lichaam in Rucphen, geest in Ethiopië
Door Jan Martens, www.bndestem.nl/roosendaal.

Zaterdag 27 mei 2006 - Voordat ik naar Ethiopië ging, vroegen mensen vaak aan me of ik er helemaal klaar voor was. Mijn koffer was gepakt, mijn inentingen gezet en mijn lessen waren voorbereid, maar verder . . .
Ik denk dat het onmogelijk is om je voor honderd procent voor te bereiden op deze reis. Deze gedachte wordt meteen bevestigd, als ik maandag om één uur 's nachts het vliegtuig uitstap in Addis Abeba. Het vliegveld doet groots en modern aan, maar zodra de schuifdeuren naar buiten toe open gaan, zie ik een andere wereld. Voor het vliegveld staan bewakers met geweren en voor de bus loopt een man hurkend op handen omdat zijn benen verlamd zijn. De bus brengt ons naar het hotel.
De zon schijnt uitbundig in de riante achtertuin aan de Noorderstraat in Sprundel. Bianca Jongeneelen en haar zus Meta Posthumus drinken thee. Op de tuintafel voor hen liggen souvenirs en het dagboek van hun recente reis naar Ethiopië. Geestelijk zijn de zussen nog helemaal in het Afrikaanse land. „Het is eigenlijk niet uit te leggen wat we daar beleefd hebben. Dat een trip van twee weken zo intens kan zijn. We hebben geprobeerd het op papier te zetten, maar zelfs dat dagboek is maar een fractie van wat we tijdens onze reis zijn tegengekomen.“
Onder viaducten liggen mensen in plastic en lakens gewikkeld tegen de kou. Wilde honden zijn wanhopig op zoek naar iets eetbaars. In de straten lopen veel mannen, die op dit vreemde tijdstip doelloos door de stad lijken te lopen. De Lada's, die het straatbeeld afmaken, stinken naar vervuilde dieselmotoren en ook het afval laat een vieze geur achter. Op dit moment twijfel ik serieus aan deze expeditie. Ons hotel in Addis Abeba, wat overigens ook bewaakt wordt door bewapende mannen, ligt midden in deze enorme stad waar drie miljoen mensen leven. Voordat ik ga slapen, neem ik me voor dat morgen alles anders zal zijn.
Bianca en Meta hoefden niet lang na te denken toen hun school hen de kans bood naar Ethiopië te gaan. Hoewel alleen Meta één keer eerder in Afrika was geweest, tijdens een vakantie in Zambia, Zuid-Afrika en Botswana, grepen ze de uitdaging meteen aan. „Met de projecten van Edukans worden wij bekend met de onderwijsmethoden daar en kunnen we een bijdrage leveren aan dat onderwijs. Bovendien worden alle studenten die meedoen aan de stages daar verplicht om voor duizend euro aan sponsors te zoeken voor de projecten.“ Gelijktijdig met Bianca en Meta gingen er nog twee studenten van de pabo in Breda naar Ethiopië. In totaal waren er twee weken lang twee groepen van elk dertig studenten van pabo’s uit heel Nederland.
Dinsdagochtend open ik de gordijnen en zie ik eindelijk waar ik ben. Onze kamer geeft ons een beeld van de manier van bouwen in deze stad. Het lijkt wel of iedereen hier zijn eigen gang gaat. Huizen, gemaakt van golfplaten, gaan in een vreemde structuur in elkaar over. Op de achtergrond hoor ik de honden nog steeds blaffen en het ochtendgebed in de moskee is in volle gang. Toch ben ik tevreden. Ik heb redelijk geslapen en ik heb zin in vandaag.
Bianca en Meta zijn deeltijdstudenten, vrouwen die pas op ‘latere leeftijd’ besloten hebben het onderwijs in te gaan. Vooral voor Bianca, getrouwd en moeder van twee kinderen, viel de reis naar Ethiopië niet mee. „Maar ook ik liet twee weken lang mijn vriend achter“, lacht Meta.
Maar de zussen weten waar ze het voor deden. „Onderwijs in een land als Ethiopië is van groot belang. Het moet mensen ook helpen in hun dagelijks leven. Bijvoorbeeld door ze bekend te maken met de gevaren van aids. Want dat is daar nog een heel groot probleem.“
Vandaag gaan we, na een presentatie over het onderwijssysteem in Ethiopië, naar de school toe waar je les gaat geven. Op weg naar deze school krijgen we autopech. Midden op een erg drukke weg, staat dus ineens een busje vol met blanke mensen. De mannen op straat lopen naar het busje toe en kijken naar ons alsof we van Mars komen. Zelf dragen ze niet meer dan een dekentje en lopen ze op blote voeten, maar nu zijn de rollen omgedraaid. Ze lijken ons zelfs uit te lachen.
Op de Ethiopische scholen, waar Bianca en Meta tijdens hun stage kwamen, troffen ze een hele andere situatie aan dan hier in Nederland. „Sommige mensen gaan daar pas op hun twintigste voor het eerst naar school. Die komen dan toch in dezelfde klas terecht als kinderen van een jaar of zes. Heel bizar, maar wel begrijpelijk.“
Alle Nederlandse stagiaires kregen tijdens het verblijf in Ethiopië een lokale pabo-student als vast begeleider. „Opvallend was dat bijna alle pabo-studenten hier vrouwen zijn, terwijl het daar nagenoeg allemaal mannen waren.“
Op school mogen we in tweetallen in een klas gaan zitten om te ervaren hoe het onderwijs hier gegeven wordt. Op deze 'kleine'school zitten tweeduizend kinderen verdeeld over klassen van ongeveer zestig kinderen. De kinderen reageren giechelend als we binnenkomen en zijn meteen hun aandacht kwijt. Ze zoeken onze blik en glimlachen nieuwsgierig naar ons. Het feit dat een jongetje voor me een schriftje heeft met daarop een foto van Ruud van Nistelrooij, levert meer interactie op dan de leerkracht waarschijnlijk lief is.
De reis naar Ethiopië heeft de twee zussen geraakt. Vooral de verhalen over vrouwenbesnijdenissen die ze ter plaatse te horen kregen. „Over meisjes die van de ene op de andere dag niet meer naar school komen, omdat ze besneden moeten worden. Soms duurt het een jaar voordat ze hersteld zijn en weer terugkeren in de klas. Vreselijk is dat. Maar vrouwenbesnijdenis blijkt in Ethiopië bijzonder lastig uit te bannen. Het zit daar bijzonder diep geworteld in de cultuur. Zo hoorden we het verhaal van een vooruitstrevende man, die zijn dochter niet wilde besnijden, maar daardoor in conflict kwam met zijn vrouw. Ondanks haar eigen traumatische ervaring uit haar jeugd wilde zij haar dochter ook laten besnijden, ‘omdat het zo hoort’. Uiteindelijk kreeg de man zijn zin, maar het is nog maar de vraag of die dochter straks zelf wel een man vindt. Heel veel mannen in Ethiopië willen geen vrouw die niet besneden is. Er zullen nog wel enkele generaties overheen gaan voordat dit veranderd is.“
Vandaag gaat het echt gebeuren. We gaan lesgeven! Tijdens het evaluatierondje gisteren heb ik me voorgenomen dat ik deze dag zo ontspannen mogelijk wil meemaken, zodat ik optimaal kan genieten van alles wat ik ga zien. De rit naar de school is indrukwekkend. Ik vind het heerlijk om me heen te kijken. Deze mensen lijken misschien niet veel te hebben, maar eigenlijk hebben ze meer dan wij. Wat hebben wij nou? Een grote auto en een huis met een garage? Wat stelt het nou eigenlijk allemaal voor? De mensen hier hebben elkaar en dat is veel meer dan wij hebben. De jongens knuffelen met elkaar en lopen hand in hand. Als het regent gaan ze met een aantal families thee drinken. Wij realiseren ons niet eens wat we hebben. Daar hebben we geen tijd voor. Deze mensen leven bij de dag. Als er iemand trouwt, dan mogen er soms wel vijfduizend mensen komen. Dat kost geld, maar dat zijn zorgen voor morgen.
Tijdens hun stage bezochten Bianca en Meta ook een school, waar 485 weeskinderen les krijgen. „De leiding van die school vertelde doodkalm dat ze iedere dag maar voor honderd kinderen eten hebben. Degenen die het hardste nodig hebben krijgen dat dan. De rest moet maar zien waar ze eten halen. Bij ooms en tante’s of zo. Maar die geven natuurlijk eerst hun eigen kinderen te eten, voor ze aan hun neven en nichten denken. Begrijpelijk, maar wel keihard.“
Nu weet ik hoe het voelt om beroemd te zijn. Buiten staan tweeduizend kinderen te wachten op ons. Ze klappen en zwaaien naar ons. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik zwaai maar terug en voel me net de koningin. Dit is onbeschrijflijk. Wanneer wij een liedje gaan zingen, gaan de kinderen met ons meeklappen. De directeur vraagt of we onze tickets niet kunnen verlengen. Wij zijn hier ongelooflijk welkom. Eenmaal terug in het hotel nemen we afscheid van onze Ethiopische medestudenten. E-mailadressen worden her en der uitgewisseld. Iedereen is uitgelaten over deze uitwisseling.
Ondanks de soms uitzichtsloos lijkende situatie die ze in Ethiopië aantroffen, hebben Bianca en Meta er een rotsvast vertrouwen in dat het wel goed komt met het uitgestrekte Afrikaanse land. „Het zal nog heel wat jaren duren, maar ze zijn langzaam op de goede weg. Ook wat onderwijs betreft. Het hoort daar ook goed te komen. De bevolking is er zo gastvrij en de mensen wonen in een prachtig land, want echt niet helemaal uit een dorre woestijn bestaat, maar dat op sommige plaatsen ook bijzonder groen en bergachtig is. We hebben het deze stage met eigen ogen zien en die beelden uit Ethiopië raken we nooit meer kwijt.“
De cursieve tekst komt uit het dagboek dat Bianca en Meta in Ethiopië bijhielden.

En op 14 oktober 2006 Ruim 14.000 euro opgehaald voor Edukans.


Koorn Immo biedt maatwerk in Duitse huizen
Duitse bouw onder Friese leiding

vrijdag, 19 mei 2006, Economie, www.frieschdagblad.nl/.
ALLERT VAN DER HOEVEN
Leeuwarden - Duitse huizenbouwers zijn steeds populairder in de grensstreek. Goede kwaliteit en een complete afwerking voor een redelijke prijs, is de reputatie. Koorn Immo uit Leeuwarden maakt handig gebruik van deze degelijke reputatie, door huizen van een Duitse aannemer aan te bieden aan Nederlanders met een bouwkavel. Office manager van Koorn is Vincent Posthumus (28). ,,De klant wil goedkoop, snel en alles compleet. Maar ook kwaliteit is belangrijk.”
Een compleet Duits huis op een Nederlandse fundering, is het credo. Want heien, daar hebben ze op de Duitse zandgronden geen kaas van gegeten. Koorn werkt dan ook met Nederlandse onderaannemers voor het heien en het aanbrengen van de funderingsplaten. Daarbovenop verschijnt het Duitse huis, op maat gemaakt in de fabriek. De huizenkoper kan kiezen uit standaardhuizen, al dan niet met aanpassingen, maar hij kan ook een zelf bedacht ontwerp laten doorrekenen. In de Duitse fabriek worden de muren dan binnen twee weken helemaal op maat gemaakt en naar Nederland vervoerd. Binnen een week kan het casco staan, inclusief de binnenmuren. Dan komen de Nederlanders weer: de installateur, de loodgieter en de badkamer- en keukenplaatsers. En tot slot kunnen muren en vloeren afgewerkt worden. Binnen 1,5 à twee maanden kan zo het huis opgeleverd worden. ,,Maar dan moet wel alles meezitten”, zegt Posthumus. Vooral het aanvragen van de bouwvergunning kan gigantisch ophouden, weet hij. ,, Iedere gemeente heeft zijn eigen regels en er moeten meerdere partijen naar kijken, bijvoorbeeld Welstandscommissie. Die komt een keer per twee of drie weken bij elkaar. Of de brandweer. Als die twee weken de tijd heeft, dan duurt het ook twee weken.” Al met al kan de bouw zo maanden vertraging oplopen, constateert Posthumus.
,,Nederlanders bouwen voor dertig jaar, Duitsers voor de eeuwigheid”, wordt wel eens gezegd, met name natuurlijk in Duitsland. Posthumus staat vierkant achter deze voor zijn landgenoten weinig vleiende woorden. Trots toont hij de standaardmuur van de Duitse huizen. Van binnen naar buiten zien we in de doorsnee een dikke laag beton, isolatie, een dunnere laag beton en een afwerking van steenstrips. Totaal 35 centimeter dik. Niet eens veel dikker dan de Nederlandse standaardbuitenmuur van dertig centimeter, maar door het ontbreken van een spouw en door de kwaliteit van het beton, veel degelijker, volgens Posthumus. De binnendeuren, in Nederland vaak karton tussen houtplaten, zijn van massief hout, net als de kozijnen waar zij invallen. De binnenmuren zijn twintig centimeter dik (Nederlandse standaard: zeven centimeter) en de kunststof kozijnen zijn eens zo dik als die van de Nederlandse equivalenten.
Een royale villa (type Bianca) van zevenhonderd kubieke meter komt op 270.000 euro, exclusief grond. Niet spotgoedkoop, erkent Posthumus. ,,Maar we hebben gewoon een hele goede prijs-kwaliteitverhouding. En het huis is heel compleet. De prijzen zijn inclusief stelposten voor keuken en badkamer van respectievelijk twaalfduizend en tienduizend euro.”


Buruma leidt commissie-Posthumus II
3 april 2006, www.nrc.nl/binnenland/.
Hilversum, 3 april. Ybo Buruma, hoogleraar strafrecht in Nijmegen, gaat de commissie-Posthumus II leiden. Dat zei H. Brouwer, de hoogste baas van het openbaar ministerie, zondagavond in het televisieprogramma Woestijnruiters. De toetsingscommissie gaat na of zich bij voltooide strafzaken ernstige fouten hebben voorgedaan die tot herziening zouden kunnen leiden.
De commissie bestaat verder uit advocaat-generaal F. Posthumus zelf, naar wie de commissie is genoemd, en mr. M. Wladimiroff, advocaat in Den Haag. Wladimiroff is momenteel raadsman van oud-bestuursvoorzitter C. van der Hoeven van Ahold. Eerder was hij onder meer tijdelijk advocaat van de Bosnische Serviër Dusko Tadic, die in 1997 door het Joegoslavië Tribunaal in Den Haag tot twintig jaar celstraf werd veroordeeld. Tadic was de eerste verdachte die voor het Joegoslavië Tribunaal terechtstond.
Brouwer, voorzitter van het college van procureurs-generaal, zei vandaag met het ministerie van Justitie over de commissie te overleggen. Advocaten en verdachten kunnen niet zelf een zaak voordragen bij de toetsingscommissie. Daartoe zijn alleen medewerkers en oud-medewerkers van het openbaar ministerie, de politie, het Nederlands Forensisch Instituut en rechtswetenschappers bevoegd.
Brouwer zei dat de nieuwe commissie alleen gaat bepalen of een zaak voor herziening in aanmerking komt. Daarna zal een andere commissie met deskundigen de desbetreffende zaak uitgebreider onderzoeken en het college van procureurs-generaal adviseren of het OM nieuw strafrechtelijk onderzoek moet gaan doen. In dat geval zou de minister van Justitie kunnen besluiten een verdachte tijdelijk op vrije voeten te stellen.
De commissie is in het leven geroepen naar aanleiding van de commissie-Posthumus, die vorig jaar de gang van zaken in de Schiedammer parkmoord onderzocht. Daar bleek sprake te zijn van een gerechtelijke dwaling. Bij de opsporing en vervolging in die zaak werden vele fouten gemaakt, waardoor een verdachte vier jaar onschuldig vastzat. Het OM onderzoekt of in een andere strafzaak, de Deventer moordzaak, ook sprake is van een gerechtelijke dwaling. (ANP)


Actueel nieuws

Google


Archief Posthumus in het nieuws:
- 2004
- 2003
- 2002
- 2001
- 2000
- 1999
Bekende Nederlanders

  • Claire Posthumus
  • Geertje Posthumus-Zandstra
  • Hans Posthumus
  • N.W. Posthumus
  • W.H. Posthumus-van der Goot
  • Sita Posthumus
  •  
           


    MoneyMiljonair het beste programma om op internet gratis geld te verdienen en vele Euro's te besparen!
    Meld je GRATIS aan en ontvang direct 1.25 Euro.